Η παράδοση στη Βενεζουέλα για το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Ο λαός της Βενεζουέλας διατηρεί τις παραδόσεις του Δεκεμβρίου 

με την αξία της οικογενειακής ένωσης

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων είναι μια από αυτές τις παραδόσεις, όπου ορισμένοι Βενεζουελάνοι μνημονεύουν ότι ένα ον αγγελικής ενέργειας και φωτός έρχεται στα σπίτια για να παρέχει στις οικογένειες αφθονία, ευλογίες και υγεία. 

Γιορτάζεται κάθε 21 Δεκεμβρίου ημερομηνία κατά την οποία συμβαίνει το χειμερινό ηλιοστάσιο. Όταν δηλαδή η Γη βρίσκεται πιο μακριά από τον Ήλιο.

Συνηθίζεται οι οικογένειες να κάνουν τελετουργίες, ευχές, δείπνα, μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων.

Αυτή η παράδοση είναι μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι και να απολαύσουν τη ζεστασιά της οικογένειας. Να ευχηθούν θετικά πράγματα για την επόμενη χρονιά, να είναι ευγνώμονες για όσα έχουν ζήσει, καθώς και να ενισχύσουν την αγάπη, την ενότητα και την ευτυχία στην οικογένεια.

Για τον εορτασμό του, συνιστάται να γίνεται βαθύς καθαρισμός του σπιτιού, να ανοίξουν όλες οι πόρτες και τα παράθυρα για να βγουν οι αρνητικές ενέργειες.

Αργά το βράδυ τοποθετείται ένα ποτήρι με αλκοολούχο ποτό στο πνεύμα των Χριστουγέννων, στις 12 ανοίγει η πόρτα του σπιτιού το οποίο προορίζεται για τον πρώτο που θα μπει στο σπίτι. 

 

Έτσι που έφυγες νωρίς...

 «Για όσα μας πρόσφερες με την αγάπη σου Αιμίλιε

κι όσα μας στέρησες με τη φυγή σου»…

Αυτή η φράση μου ’ρθε αναπάντεχα στο νου με το που ο Δημήτρης Φράγκος, σε μια κουβέντα που είχαμε, του ξέφυγε μια σπίθα κι αμέσως, σαν κάτι μαγικό να ’γινε. Άναψε η σπίθα κι έγινε φλόγα στο μυαλό κινητοποιώντας μνήμη και συναίσθημα.

Αυτούς που φεύγουνε νωρίς ποτέ δεν τους ξεχνάμε. Κάποιες φορές έρχονται κει που καθόμαστε και πιάνουν πρώτη θέση, δίχως πολλά λόγια, μονάχα σιωπή που δε σηκώνει λέξη. Και τι να πεις, τι να θυμηθείς, τι να ξεχάσεις…

Τόσο λίγο χάρισε στον Αιμίλιο ο Θεός «από της ζωής το μερτικό» που του αναλογούσε. Κι εκείνος τη γέμισε, πρόλαβε κι έκανε πολύ το λίγο. Είμαι σίγουρος –και συγχωρέστε μου το προσωπικό– είχε πολλά ν’ αφήσει και ακόμη πιο σίγουρος ότι θα άλλαζε και η ζωή μας από τότε αν... Γιατί είχε όραμα. Όραμα που, αλίμονο, έλειπε από εμάς.

Όταν «άρπαξα» φωτιά, από τη σπίθα του φίλου μου, το συζητήσαμε και συμφωνήσαμε πως δίχως αμφιβολία, έτσι θα ήταν.

Κάτι χρωστούσα, κάτι χρωστούσαμε Δημήτρη από παλιά κι όλο σκεπτόμουν μη και τυχόν το αφήσω (το αφήναμε) να σκορπίσει στης λησμονιάς το περιθώριο. Αργήσαμε φίλε, ναι αργήσαμε!

Ας είναι τούτο το post absence (μετά την απουσία) μια ταπεινή κι απλή κατάθεση –με τίποτα το παραπανίσιο– έναντι μιας ανεξόφλητης υποχρέωσης για όσα μας πρόσφερε με την αγάπη του κι όσα μας στέρησε με τη φυγή του…

Αλλά τι ανάγκη έχεις τώρα εσύ, Αιμίλιε, από γήινες σκέψεις και χωματένια λόγια;… Εμείς σε αγαπήσαμε! Πάντα θα σε θυμόμαστε κι εσύ ίσως θα μας βλέπεις από ψηλά και ίσως… να συμφωνείς πως πράξαμε σωστά!

Ας είναι…

Στράτος Δουκάκης

 

* Αιμίλιος Κισκήρας

(1938 Φουρτζή Μεσσηνίας – 1972 Βαλένσια Βενεζουέλας)

Το έβδομο παιδί του Κώστα και της Παναγούλας Κισκήρα. Γεννήθηκε το 1938 στο Φουρτζή Μεσσηνίας. Μετά τις σχολικές υποχρεώσεις και το στρατιωτικό του έφυγε για τη Βενεζουέλα το 1963 να βρει εκεί τον αδερφό του Νίκο. Αργότερα έφτασαν και τα άλλα αδέρφια του Φώτης, Σωτήρης και Λιλή.

Έζησε στο Βαρκισιμέτο κατ’ αρχάς και στη συνέχεια στη Βαλένσια. Εκεί έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα το Δεκέμβρη του1972.

Así es VALENCIA - LA CIUDAD MAS BONITA DE VENEZUELA

Ver en este video la ciudad -mi ciudad- Valencia, una de las más bellas de Venezuela, ver todas esta escenas como se encuentra en estos momentos, me llenó de emociones y sentimientos. Recuerdos inolvidables de tantos años viviendo allí -los mejores años de mi vida- es algo increíble…

Crédito a Oscar Alejandro que tuvo la producción y presentación.

Muchas gracias!

La señora Hallaca

 

* Para dónde va tan elegante señora Hallaca?

- Para una cena de Navidad.

* Usted es la invitada?*

- No, yo soy la cena.

*Hablemos de ese traje tan bonito que lleva puesto.*

- Este es un bello modelito confeccionado con hoja de plátano amarrada con pabilo.

* Usted es venezolana?*

- Soy criollita, pero tengo ingredientes europeos, indígenas, africanos y asiáticos; es decir, tengo de "allá" y de "acá".

* De que está hecho su cuerpo?*

- De maíz, que es un cereal originario de América.

* Y su corazón?*

- Eso es puro guiso.

* Y con qué hacen ese guiso?*

- Con carne de res, de gallina o pollo y cochino. Además estoy rellena con aceituna, alcaparras, pasas, tomate, encurtidos, cebolla, pimentones y otros ingredientes que varían según su región o el lugar donde me hacen. Puedo ser Aragüeña Caraqueña, Zuliana, Andina, Oriental, Llanera o Guayanesa.

* Con todos esos sabores usted debe ser uno de los manjares más exquisitos del mundo.*

- Ay ,me sonrojo!

* Por lo que le acabo de decir?*

- No, por el onoto que me pone colorada. 

* Hablemos de su nombre.*

- Hallaca es una voz de origen indígena que quiere decir "Envoltura" o "paquete" me pusieron ese nombre porque siempre ando embojotada en hojas de plátano.

* Que es lo que más le gusta de la Navidad?*

- Me gusta ver que las familias se unen para hacerme y después se vuelve a unir para comerme y ahora... Y ahora con tu permiso me voy a echar un bañito en agua bien caliente porque, sabes qué cosa es maluca?...!Una Hallaca fría!

* Bueno señora Hallaca muchas gracias.*

- Feliz navidad para todos y los espero en la masa, o mejor dicho, en la mesa! Se les quiere! Que viva la Navidad!

La hallaca es un plato tradicional venezolano que se consume principalmente en navidad.

Es similar a un tamal o envuelto, se prepara con una masa de maíz rellena con guiso de carne, aceitunas, pasas, alcaparras, y más. Se envuelven en hojas de plátano y se cocinan al vapor.

Que tengan todos una Feliz Navidad!

Entre arboles del cielo, los Cocoteros

Venezuela, en su frente caribeño exhibe como uno de los protagonistas de sus hermosos paisajes costeros a los cocoteros o bien llamados árboles del cielo. 

Con un estimado de hasta 30 metros de altura, estos gigantes de la playa, libre de amenazas, forman parte indiscutible de la naturaleza venezolana.

En días soleados o atardeceres románticos no dejan de maravillar la vista de quienes los aprecian.

* Las composiciones de las fotos fueron realizadas por Stratos Doukakis, sin embargo, las mismas fueron tomadas de diferentes enlaces de internet y por supuesto pertenecen a sus autores.

. . .

De ciudades... Venezuela

Venezuela es un país donde Dios y la madre naturaleza bendijeron con un paraíso natural. Una geografía realmente privilegiada con una variedad difícil de encontrar en otros lados. Un país que esconde escenarios maravillosos e inesperados: selvas, desiertos, montañas, playas, lagunas, lagos e, incluso, picos nevados y… ciudades donde resaltan edificaciones emblemáticas dignas de apreciar.

Aquí les dejo algunas muestras

Vias de Caracas

Puerto La Cruz

Av. Cedeño de Valencia

Parque Central Caracas

Puente sobre el lago de Maracaibo

La Puerta Edo. Trujillo

Av. Libertador de Caracas

Campo de Carabobo

Edificio en el Centro de Valencia

Sierra Nevada

Teleférico de Merida

* Las fotos fueron tomadas por diferentes links y pertenecen a sus autores

Iconos de mi ciudad por MARCE, una mirada nostálgica a Valencia

Hoy les presento aquí unos collages que hice con ilustraciones digitales de Marcelino Juárez @marcelinojuarez, autor de la serie ICONOS DE MI CIUDAD que publica en Instagram con imágenes dedicadas a nuestra querida y amada Valencia.  

Él mismo, en una entrevista al diario valenciano El Carabobeño dijo: «He buscado presentar a Valencia con una imagen amigable, cercana, con dibujos sencillos, sin pretensión de conocimiento artístico prepotente, sino todo lo contrario. Hay muchas fotos de los iconos, pero es el dibujo que yo hago, con otros matices, lo que conmueve a la gente. Apelo a la nostalgia que todos tenemos no para decir que hubo tiempos mejores, sino simplemente para recordar esas cosas que pertenecen a nuestra memoria, como esos olores que al recordarlos te llevan a un momento particular».

 «El dibujo siempre ha estado presente. 

Desde que tengo recuerdos,

en mi memoria está el creyón, el papel, el olor al óleo.

Ha sido una gran pasión».

Marcelino Juárez es un personaje polifacético (dibujante, licenciado en educación especial, músico, psicopedagogo, etc.) quien además de homenajear a la capital carabobeña, busca fomentar sentido de pertenencia y arraigo en los valencianos.

Marcelino, para mi fue una gran alegría y un inmenso honor haberte conocido a través de Instagram pudiedo seguir tu trabajo, tu amor y pasión por Valencia nuestra querida ciudad.

Stratos Doukakis

Atenas Grecia