El Café Venezolano

Desde el colorido de los cafetales en Venezuela, hasta los tipos más comunes de café. Como pedirlo y como tomarlo. 

VALENCIA, la novia del Sol

Con esta bellísima ilustración de mi amigo Marcelino Juárez (MARCE en Instagram) y su excelente texto que publicó en https://www.instagram.com/p/CqK9OnZOVpi/, dedicada a nuestra Valencia querida que hoy 25 de Marzo cumple 468 años de fundada. Así que yo me uno y saludo en sus cumpleaños mi ciudad en la cual viví 41 años. ¡Viva Valencia!

VALENCIA, la novia del Sol. Les comparto mi ilustración dedicada a nuestra Ciudad de este año. ¿Cuántos lugares Icónicos reconocen en la imagen? 

El 25 de Marzo se cumplen 468 años de su Fundación y desde ya lo celebramos con todo el amor posible. Amor por esta ciudad que anda abrazando cada vez más su identidad, que como todas posee luces y sombras pero que no deja de mantenerse en pie. 

Valencia fue capital de Venezuela en tres ocasiones: en 1812 momento en el que los poderes públicos del Gobierno provisional se trasladaron allí durante la Guerra de Independencia de Venezuela y provisionalmente tanto en 1830 con la disolución de la Gran Colombia como en 1858 cuando triunfó la Revolución de Marzo. 

Durante la Guerra de Independencia, Valencia fue teatro de grandes acontecimientos, contándose como el más célebre de ellos a la Batalla de Carabobo el 24 de junio de 1821, en la zona que hoy en día se denomina "Campo de Carabobo" ubicado a unos veinte (20) kilómetros de la ciudad, posteriormente, a los seis días (el 30 de junio de 1821) se creó allí el Concejo Municipal, que vino a ser el primero de Venezuela. Valencia ha gozado de fuero universitario desde 1852, cuando se crearon cuatro facultades universitarias en el Colegio Nacional de Primera Categoría que luego de diversas transformaciones pasó a ser lo que se conoce en la actualidad como la Universidad de Carabobo, siendo el punto de partida para el nacimiento de múltiples institutos de educación superior que han surgido en la región. 

Muchos han sido sus hijos ilustres: Arturo Michelena, Rafael Pocaterra, Renny Ottolina, Aldemaro Romero, Eleazar Agudo, entre tantos y en diferentes áreas de la ciencia, el arte, la política.

Orgulloso de haber nacido en esta tierra, desde ya me adelanto para darte el feliz cumpleaños Valencia, dibujándote y llenándote de colores.

Marce.- (Marcelino Juárez)

Των Ελλήνων οι Κοινότητες και η αδιάλειπτη παρουσία τους στις εθνικές επετείους

Στην Ελληνική Κοινότητα της Βαλένσια στη Βενεζουέλα, ανέκαθεν γιόρταζαν και τιμούσαν με περηφάνια, λαμπρότητα και ενθουσιασμό τις εθνικές επετείους. Ιδίως, στα χρόνια που ευημερούσε (1990 – 2000) κρατούσε ζωντανές τέτοιες πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως και τις παραδόσεις μας. 

Η παράδοση, όπως ξέρουμε, είναι η συνέχεια, είναι η αλυσίδα, είναι ο δεσμός των περασμένων με τα τωρινά και τα μελλούμενα. Είναι αυτή που συνδέει τις γενιές μεταξύ τους. Είναι οι πολιτιστικές αξίες του παρελθόντος που εξακολουθούν και σήμερα να αρδεύουν τον πολιτιστικό μας χώρο και να προσθέτουν στο παρόν στοιχεία από τις εθνικές μας ρίζες. 

Πρωταγωνιστές σ’ όλα αυτά ήταν οι μαθητές και οι νέοι μας. Με τις παραδοσιακές ενδυμασίες τους και με χορούς ελληνικούς. Με σεβασμό στην παράδοση και την διαχρονικότητά της, έδιναν, κάθε φορά, ένα ιδιαίτερο γιορταστικό χρώμα. 

Με στόχο πάντα να φτάσουμε στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Με πρώτες τις άξιες δασκάλες που, με φιλότιμες προσπάθειες, δίδαξαν και εμφύσησαν στα παιδιά τα ελληνικά και πατριωτικά ιδεώδη. Ήταν, φυσικά, και οι γονείς όπως και κάποιοι άλλοι που βοηθούσαν στις ανάγκες. Κι αυτό πάντα με  προίκα και εφόδιο την ελληνικότητα που όλοι γενικά φέρναμε μέσα μας.

          Ελλάδα δεν είναι μόνο η πατρίδα μας. Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, που κανείς δεν πρέπει να παραμελεί και όλοι οι Έλληνες πρέπει να την υπολογίζουν. Είναι η Ελλάδα της Διασποράς – η μεγάλη Πατρίδα μας με τον θαυμάσιο Λαό της, που ζει και διαπρέπει σε ξένους τόπους. Που αγωνίζεται, που μάχεται, που σκέπτεται, που δημιουργεί, που διδάσκει… Η μεγάλη Ελλάδα της Διασποράς. Ας μην το ξεχνάμε.

Βενεζουέλα ως μάθημα Γεωγραφίας…

Όσο κι αν μιλάμε και αναφερόμαστε στην αγαπημένη μας Βενεζουέλα, ποτέ δεν δώσαμε την ανάλογη σημασία ώστε να κάνουμε γνωστές εδώ μερικές γενικές λεπτομέρειες αυτής της υπέροχης χώρας. Νομίζω ότι, επιτέλους, θα πρέπει να γίνει, έστω και με έναν συγκεκριμένο τρόπο: ως μάθημα Γεωγραφίας, ας πούμε.

Αναμφισβήτητα είναι μια όμορφη χώρα που αιχμαλωτίζει τον οποιονδήποτε. Οι άνθρωποι της, τα έθιμά της, οι πόλεις της και τα όμορφα τοπία της, καθώς και η ποικίλη πανίδα και βλάστησή της κάνουν τη Βενεζουέλα μια χώρα που αξίζει να γνωρίσετε.

Η Βενεζουέλα είναι ανεξάρτητο κράτος από το 1811. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής, και αποτελείται από ένα ηπειρωτικό τμήμα και έναν μεγάλο αριθμό μικρών νησιών και νησίδων στην Καραϊβική Θάλασσα. 

Η ηπειρωτική επικράτεια συνορεύει στα βόρεια με την Καραϊβική Θάλασσα, στα δυτικά με την Κολομβία, στα νότια με τη Βραζιλία και στα ανατολικά  με τη Γουιάνα. Η έκταση της επικράτειάς της καλύπτει 916.445 km². Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είναι 28.704.947 κάτοικοι με μέτρια πυκνότητα πληθυσμού 31 κατοίκους ανά km². Ο πληθυσμός της συνιστά ένα μεγάλο πολυεθνικό μωσαϊκό ευρέως μικτό, ενσωματώνοντας αυτόχθονες, ευρωπαϊκές, αφρικανικές και σε μικρότερο βαθμό ασιατικές φυλές, μια κατάσταση που επηρεάζει τον πολιτισμό της.

Η ομοσπονδιακή της πρωτεύουσα είναι το Σαντιάγο ντε Λεόν ντε Καράκας. Ή σκέτο Καράκας. Υποδιαιρείται σε 23 ομόσπονδες πολιτείες και ομόσπονδη Περιφέρεια της Πρωτεύουσας οι οποία περιλαμβάνει την πόλη του Καράκας και τις Ομοσπονδιακές Εξαρτήσεις που αποτελούνται από περισσότερα από 311 νησιά, νησίδες και κοιλάδες. Οι μεγαλύτερες πόλεις της είναι το Μαρακάιμπο, η Βαλένσια, το Βαρκισιμέτο, το Μαρακάυ κ.α.

Η «ακανόνιστη» γεωγραφία της συνδυάζει άνυδρες περιοχές, ζούγκλα, εκτεταμένες σαβάνες του περιβάλλοντος Llanos και των Άνδεων. Διαθέτει το μεγαλύτερο σύνολο προστατευόμενων περιοχών στη Λατινική Αμερική, που ονομάζονται: Περιοχές Υπό το Ειδικό Καθεστώς Διοίκησης, οι οποίες καλύπτουν περίπου το 63% της εθνικής επικράτειας.

 

Valencia del Rey

 

En el cruce de la Avenida Montes de Oca con la calle Colombia en Valencia se aprecian estas notables históricas y emblemáticas edificaciones como son la Iglesia San Francisco el Teatro Municipal y la Facultad de Derecho de la Universidad de Carabobo, teniendo al frente la Plaza Sucre y la Gobernación del Estado Carabobo.

Estas bellas imágenes son partes de la composición fotográfica.  

Nota: Las fotos fueron tomadas de las redes sociales y por supuesto pertenecen a sus autores

Η παράδοση στη Βενεζουέλα για το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Ο λαός της Βενεζουέλας διατηρεί τις παραδόσεις του Δεκεμβρίου 

με την αξία της οικογενειακής ένωσης

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων είναι μια από αυτές τις παραδόσεις, όπου ορισμένοι Βενεζουελάνοι μνημονεύουν ότι ένα ον αγγελικής ενέργειας και φωτός έρχεται στα σπίτια για να παρέχει στις οικογένειες αφθονία, ευλογίες και υγεία. 

Γιορτάζεται κάθε 21 Δεκεμβρίου ημερομηνία κατά την οποία συμβαίνει το χειμερινό ηλιοστάσιο. Όταν δηλαδή η Γη βρίσκεται πιο μακριά από τον Ήλιο.

Συνηθίζεται οι οικογένειες να κάνουν τελετουργίες, ευχές, δείπνα, μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων.

Αυτή η παράδοση είναι μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι και να απολαύσουν τη ζεστασιά της οικογένειας. Να ευχηθούν θετικά πράγματα για την επόμενη χρονιά, να είναι ευγνώμονες για όσα έχουν ζήσει, καθώς και να ενισχύσουν την αγάπη, την ενότητα και την ευτυχία στην οικογένεια.

Για τον εορτασμό του, συνιστάται να γίνεται βαθύς καθαρισμός του σπιτιού, να ανοίξουν όλες οι πόρτες και τα παράθυρα για να βγουν οι αρνητικές ενέργειες.

Αργά το βράδυ τοποθετείται ένα ποτήρι με αλκοολούχο ποτό στο πνεύμα των Χριστουγέννων, στις 12 ανοίγει η πόρτα του σπιτιού το οποίο προορίζεται για τον πρώτο που θα μπει στο σπίτι. 

 

Έτσι που έφυγες νωρίς...

 «Για όσα μας πρόσφερες με την αγάπη σου Αιμίλιε

κι όσα μας στέρησες με τη φυγή σου»…

Αυτή η φράση μου ’ρθε αναπάντεχα στο νου με το που ο Δημήτρης Φράγκος, σε μια κουβέντα που είχαμε, του ξέφυγε μια σπίθα κι αμέσως, σαν κάτι μαγικό να ’γινε. Άναψε η σπίθα κι έγινε φλόγα στο μυαλό κινητοποιώντας μνήμη και συναίσθημα.

Αυτούς που φεύγουνε νωρίς ποτέ δεν τους ξεχνάμε. Κάποιες φορές έρχονται κει που καθόμαστε και πιάνουν πρώτη θέση, δίχως πολλά λόγια, μονάχα σιωπή που δε σηκώνει λέξη. Και τι να πεις, τι να θυμηθείς, τι να ξεχάσεις…

Τόσο λίγο χάρισε στον Αιμίλιο ο Θεός «από της ζωής το μερτικό» που του αναλογούσε. Κι εκείνος τη γέμισε, πρόλαβε κι έκανε πολύ το λίγο. Είμαι σίγουρος –και συγχωρέστε μου το προσωπικό– είχε πολλά ν’ αφήσει και ακόμη πιο σίγουρος ότι θα άλλαζε και η ζωή μας από τότε αν... Γιατί είχε όραμα. Όραμα που, αλίμονο, έλειπε από εμάς.

Όταν «άρπαξα» φωτιά, από τη σπίθα του φίλου μου, το συζητήσαμε και συμφωνήσαμε πως δίχως αμφιβολία, έτσι θα ήταν.

Κάτι χρωστούσα, κάτι χρωστούσαμε Δημήτρη από παλιά κι όλο σκεπτόμουν μη και τυχόν το αφήσω (το αφήναμε) να σκορπίσει στης λησμονιάς το περιθώριο. Αργήσαμε φίλε, ναι αργήσαμε!

Ας είναι τούτο το post absence (μετά την απουσία) μια ταπεινή κι απλή κατάθεση –με τίποτα το παραπανίσιο– έναντι μιας ανεξόφλητης υποχρέωσης για όσα μας πρόσφερε με την αγάπη του κι όσα μας στέρησε με τη φυγή του…

Αλλά τι ανάγκη έχεις τώρα εσύ, Αιμίλιε, από γήινες σκέψεις και χωματένια λόγια;… Εμείς σε αγαπήσαμε! Πάντα θα σε θυμόμαστε κι εσύ ίσως θα μας βλέπεις από ψηλά και ίσως… να συμφωνείς πως πράξαμε σωστά!

Ας είναι…

Στράτος Δουκάκης

 

* Αιμίλιος Κισκήρας

(1938 Φουρτζή Μεσσηνίας – 1972 Βαλένσια Βενεζουέλας)

Το έβδομο παιδί του Κώστα και της Παναγούλας Κισκήρα. Γεννήθηκε το 1938 στο Φουρτζή Μεσσηνίας. Μετά τις σχολικές υποχρεώσεις και το στρατιωτικό του έφυγε για τη Βενεζουέλα το 1963 να βρει εκεί τον αδερφό του Νίκο. Αργότερα έφτασαν και τα άλλα αδέρφια του Φώτης, Σωτήρης και Λιλή.

Έζησε στο Βαρκισιμέτο κατ’ αρχάς και στη συνέχεια στη Βαλένσια. Εκεί έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα το Δεκέμβρη του1972.